Wie geluk zoekt vindt het niet, het besef is voldoende.
Anton Greefkes
Ik ben Anton Greefkes en het is al weer een aardig tijdje (1947) terug dat ik aan de Holleweg in Ede ben geboren.
Mijn ouders verhuisden daarna naar Apeldoorn en toen ik zeven jaar weer terug naar Amsterdam, waar zij oorspronkelijk vandaan kwamen.
Als ik aan die kindertijd terugdenk heb ik daar alleen maar goede herinneringen aan.
Naar mijn mening is een gelukkige kindertijd de basis voor een leven waarin je ook moeilijke periodes kan doorkomen en met positieve gevoelens.
In het gezin waarin ik ben opgegroeid  was altijd veel muziek aanwezig, veel gezongen enzovoort.....
Het kan niet anders als dat je zelf ook vertrouwd raakt met muziekinstrumenten, piano en later ook bandonion.
Dit laatste instrument stond al jaren in de kast. Mijn vader had dat instrument ooit bespeeld in de dertiger jaren toen hij wel optrad als muzikale clown en af toe liet hij nog wel eens wat horen, maar veel was niet meer mogelijk want de tand des tijds had zijn sporen nagelaten.
Toen ik een jaar of dertig geleden een bandonion tegenkwam op een veiling in Hoorn, besloot ik dat instrument te kopen, voor een bedrag van 250 gulden.
Op of in de kast was voor mij geen optie, dus ben ik het instrument gaan bespelen. Met vallen en opstaan heb ik het, volgens insiders één van de moeilijks te bespelen instrumenten, onder de knie gekregen.
Toen kwam ik voor de keuze te staan; wat voor een muziek speel ik op mijn instrument? Volksmuziek, bij ons thuis kwamen talloze liedjes voorbij. Tango's kwam ook niet direct bij me op omdat dat niet vanzelfsprekend is. Het is immers van oorsprong een Duits instrument dat met Duitse emigranten in Argentinië is terechtgekomen.
Die volksmuziek werd ook toen al door talloze bandjes vertolkt en meende dat niemand zat te wachten op mijn muziek.
Samen spelen met anderen bleek ook lastig want het instrument was inmiddels 125 jaar oud en stond  in een oude stemming. (voor kenners een lager hertzgetal).
Op zoek naar oude liedjes die niet of minder bekend  waren kwam ik wel teksten tegen maar geen muziek daarbij, dus kwam ik op het idee om die muziek er maar zelf bij te verzinnen.
Aldus geschiedde en daarmee was ik begonnen met het op muziek zetten van oude ballades en zoals ik ze maar volksrijmen.
De maagd van Wognum was het eerste wat ik op muziek zette.
Op mijn zoektocht naar teksten stuitte ik al snel op meer literair geschoolde poëzie van dichters als Piet Paaltjens, Jacob van Lennep, maar ook van dichters als Jan Engelman, C.S. Adema van Scheltema, Martinus Nijhoff, P.C. Boutens en vele, vele anderen. Zodat ik inmiddels over een repertoire kan beschikken van zo een kleine 300 getoonzette gedichten en volksrijmen.
Ook eigen teksten die ondermeer het gevolg waren van dichterswedstrijden van Sisifus in het V.O.C.-jaar, waarbij ik nota bene nog de eerste prijs won met één van mijn inzendingen.
Hoewel ik in Hoorn al die jaren nooit ben uitgenodigd om mijn muziek te laten horen tijdens een daartoe geëigende gelegheid, ben ik wel vaak rond de haven te horen geweest als straatzanger en tot vreugde voor velen.
Daarnaast ben ik al jaren een vaste waarde tijdens fiets- en wandelvierdaagsen  van Le Champion.
Maar dat neemt niet weg dat mijn geluk daar in schuilt dat ik soms voor één mens al toehoorder musiceer en tranen van ontroering zie verschijnen.
En dat zingen een manier is om jezelf weg te laten drijven op golven van geluk.
Ik zou bijna vergeten te vermelden dat ik veel van mijn liederen ook graag zing waarbij ik mij begeleid op de piano.
Voordeel van de piano is dat het bij het zingen van mijn liederen een geheel andere sfeer oproept.


Zingen doe ik overigens niet alleen mijn eigen liederen. begeleidt op bandonion en piano, maar zing ik al 28 jaar mee in het Hoorns Byzantijns Mannenkoor als 1ste tenor.


Als ik spreek over muziek die mij gelukkig maakt is het ook rust die mij intens gelukkig kan maken.
Bewust noem ik het rust, want als ik ergens ver weg van de drukte in Nederland ergens langs een slootkant even van de fiets stap dan hoor ik de wind ruizen door de populieren die het geluid van de wind door het riet overstemmen kan ik niet spreken van stilte, maar is rust een betere omschrijving.
Zo is mijn herinnering aan mijn ooit ondernomen fietstocht naar de Noordkaap en terug.
Toen ik voor mijn tentje zat, in het hoge noorden van Noorwegen, aan de oever van een klein beekje, dat murmelde voor mijn voeten.
Een keteltje met water pruttelde op het vuurtje en ik bedacht het volgende: "Beter alleen hier in deze verlatenheid, dan eenzaam in de Kalverstraat".
Dat ik mij op dat moment intens gelukkig voelde, dat geluk ook niet eeuwig duurt maar dat je weet dat het al snel weer went.
Dat betekend echter niet dat het geluk dan ophoudt te bestaan.
Wie geluk zoekt vindt het niet, het besef is voldoende.

 >>>>>>>>>>>>

 >>>>>>>>>>>>

Het geluk van muziek maken en dat met anderen te delen.
In mijn geval het zingen van gedichten mezelf begeleidend met de bandonion, maar indien de gelegenheid zich aandient ook op de piano.

 

Wat, Waar, Wanneer

  • Zingen van gedichten met bandonion begeleiding
    zaterdag 3 oktober 2015
    van 12:30 tot 16:00
    Mobiel
    Ik begin in het parkje tegenover het station van Hoorn
  • Zingen van gedichten met bandonion begeleiding
    zondag 4 oktober 2015
    van 12:30 tot 16:00
    Westerblokker, Stadslandbouw en Deeltuinen, Westerblokker
    Na de voormalige Rabobank van Blokker rechts, ingang aan de doodlopende weg